Search...

Σάββατο 29 Φεβρουαρίου 2020

[DE] AUSGELIEFERT - ILLEGALE ABSCHIEBUNGEN AM EVROS

Ayse Erdogan wurde in der Türkei als Gülen-Anhängerin verfolgt. Die Lehrerin floh nach Griechenland und wollte einen Asylantrag stellen. Doch dann gelangte sie in die Hände griechischer Polizisten.


Giorgos Christides, Steffen Lüdke und Maximilian Popp
SPIEGEL


Geflüchtet, gestellt und offenbar zurückgeschleppt: Ayse Erdogan, Mathematiklehrerin aus der TürkeiForensic Architecture

Als Ayse Erdogan nach ihrem Handy greift, um sich zu filmen, ahnt sie bereits, welchem Risiko sie ausgesetzt ist. Sie befindet sich auf der griechischen Seite der Grenze zur Türkei, sie hat es nach Europa geschafft - aber sie ist nicht in Sicherheit.

Ayse Erdogan, eine Mathematiklehrerin aus der Türkei, 28 Jahre alt, versteckt sich an diesem Morgen des 4. Mai 2019 in der Nähe des griechischen Dorfs Nea Vyssa. Mit zwei türkischen Begleitern hat sie zuvor den Evros überwunden, den wilden Grenzfluss, der immer wieder Migranten davonträgt und in den Tod reißt.

In der Türkei war Ayse Erdogan, die nicht verwandt ist mit dem türkischen Präsidenten Recep Tayyip Erdogan, zu mehr als sechs Jahren Haft verurteilt worden. Die türkischen Behörden beschuldigen sie, der Sekte des Islamistenpredigers Fethullah Gülen anzugehören, die in der Türkei als Terrororganisation gilt. Ayse Erdogan durfte bis zum Beginn ihrer Revisionsverhandlung das Gefängnis verlassen, allerdings nur unter der Auflage, im Land zu bleiben.


Kurz nach ihrer Freilassung floh Ayse Erdogan. Sie reiste nach Norden, um nach Europa zu gelangen - so wie Tausende andere Türken, die als Gülen-Anhänger verfolgt werden.

"Wir haben Angst vor einem Pushback"
Ayse Erdogan, im Gras auf der griechischen Seite der Grenze
Ayse Erdogan möchte einen Asylantrag stellen. Die Türkin will das Recht in Anspruch nehmen, das die Europäische Union jedem Menschen gewährt, der europäischen Boden erreicht. Zumindest in der Theorie.

"Wir sind politische Asylbewerber", sagt Ayse Erdogan in die Kamera. "Wir fliehen vor türkischer Verfolgung. Wir verstecken uns in Nea Vyssa und haben Angst vor einem Pushback." Sie schickt die Videos an ihren Bruder Ihsan, der zu diesem Zeitpunkt bereits in Athen ist. Ein Journalist wird sie später auf Twitter veröffentlichen, die griechische Zeitung "Kathimerini" über ihren Fall berichten.

Ayse Erdogan schickt ihrem Bruder ihren Standort per WhatsApp. Außerdem schreibt sie E-Mails an griechische Menschenrechtsanwälte und an den Chef des Uno-Flüchtlingshilfswerks UNHCR: "Wenn wir in die Türkei zurückgeschafft werden, werden unsere Leben in Gefahr sein."

Noch am selben Tag wird Ayse Erdogan über den Evros zurück in die Türkei gebracht. Türkische Grenzbeamte greifen sie am nächsten Morgen um 8.10 Uhr auf, sperren sie ins Gefängnis. Am Tag darauf wird sie verurteilt, weil sie das Land illegal verlassen hat.

Außengrenze der EU: Blick auf den Evros von der griechischen Seite


Alkis Konstantinidis/ REUTERS


Was genau in den Stunden davor passierte, hat die Rechercheagentur Forensic Architecture, eine Forschungsagentur mit Sitz am Goldsmiths' College der Universität London, erstmals rekonstruiert. Der SPIEGEL hat zudem mit dem Bruder sowie den Anwälten von Ayse Erdogan gesprochen und türkische Gerichtsdokumente zu dem Fall eingesehen.

Das Material lässt nur einen Schluss zu: Ayse Erdogan befand sich in Griechenland in Gewalt der griechischen Behörden, anschließend wurde sie illegal zurück in die Türkei gebracht - mutmaßlich von griechischen Grenzbeamten oder Polizisten. Sie selbst spricht von maskierten Männern, die sie in der griechischen Polizeistation abgeholt hätten.

Auf Anfrage des SPIEGEL teilte die griechische Polizei mit: "Die griechische Polizei beachtet bei der Erfüllung ihrer Aufgaben stets griechisches und europäisches Recht." Auf den konkreten Vorfall wollte sie nicht eingehen.

Im Dezember hatten der SPIEGEL und Forensic Architecture Videos ausgewertet, die zeigen, wie die illegalen Pushbacks am Evros mutmaßlich ablaufen: Maskierte Männer mit griechischem Akzent bringen Geflüchtete in motorbetriebenen Schlauchbooten auf die türkische Seite des Evros. Oft werden die Flüchtlinge vorher nach eigener Aussage misshandelt, ihre Handys unbrauchbar gemacht.

Alles deutet darauf hin, dass griechische Behörden die Pushbacks systematisch durchführen. Türkische Dokumente, über die der SPIEGEL berichtete, legen nahe, dass Griechenland Zehntausende Migranten und Flüchtlinge illegal abschiebt. Die EU-Kommission forderte nach der Enthüllung eine Untersuchung der Anschuldigungen. Passiert ist bisher nichts.

"Es gibt keine Pushbacks am Evros"
Sprecher der griechischen Polizei


Nur der Ombudsmann, der unabhängig die griechischen Behörden kontrolliert, geht den Pushback-Vorwürfen nach. Die Behörde hat bereits im Juni 2017 eine Untersuchung eingeleitet. Inzwischen untersucht sie mehr als ein halbes Dutzend Fälle, darunter nun auch die vom SPIEGEL veröffentlichten Videos.
Die griechischen Behörden jedoch interessieren sich nicht für die Videos. Ein Sprecher der Polizei sagte dem SPIEGEL im Januar: "Es wird keine Untersuchung geben, weil es keine Pushbacks am Evros gibt."
Ayse Erdogans Fall zeigt, dass das mit sehr großer Wahrscheinlichkeit falsch ist. Er illustriert, wie griechische Grenzer mutmaßlich selbst türkische Asylbewerber ohne Asylverfahren abschieben, obwohl diese in ihrer Heimat aus politischen Gründen verfolgt werden.

Zehntausende Pushbacks? Maskierte griechische Polizisten kontrollieren Migranten nahe der türkischen Grenze. AP/dpa


Die Pushbacks verstoßen gegen Völkerrecht, EU-Recht und griechisches Recht. Denn jeder Flüchtende hat ein Recht auf ein faires Asylverfahren. Wer um Asyl bittet, darf außerdem nicht in Länder zurückgebracht werden, in denen ihm Gefahr oder Verfolgung drohen. Genau das ist bei Ayse Erdogan aber offenbar passiert.  
Bei der Rekonstruktion des Falls hilft, dass Ayse Erdogan ihrem Bruder immer wieder ihren Standort per WhatsApp schickte und mit ihren beiden Begleitern ein Selfie im Dorfzentrum von Nea Vyssa machte. Im Hintergrund ist ein Regierungsgebäude mitsamt Logo zu sehen. Ein weiterer Anwalt, Nikolaos Ouzounidis, hat die Gruppe im Zentrum von Nea Vyssa getroffen. Auch er machte ein Foto von der Gruppe.
Forensic Architecture hat die Bilder, Videos, WhatsApp-Nachrichten, E-Mails, Gerichtsakten und Polizeiberichte analysiert - in Zusammenarbeit mit der griechischen NGO HumanRights360. Die Agentur hat das Material beispielsweise mit Bildern von Google Earth abgeglichen. So konnte erstmals verifiziert werden, dass Ayse Erdogan vor ihrer Verhaftung in der Tat griechischen Boden betreten hatte.
Es besteht kein Zweifel daran, dass Ayse und ihre Begleiter an diesem Tag in Nea Vyssa waren. "Ich habe sie mit meinen eigenen Augen gesehen", sagte Anwalt Ouzounidis.

Sehen Sie im Video, wie Forensic Architecture das Material verifiziert hat


Erdogan meldete sich bei der Polizeistation von Nea Vyssa, nahe der türkischen Grenze, um einen Asylantrag zu stellen. Doch die griechischen Polizisten brachten sie zur Polizeistation von Neo Cheimonio, einer Stadt 18 Kilometer südlich von Nea Vyssa. Das geht aus Erdogans WhatsApp-Standorten und ihrer Aussage vor Gericht hervor, die dem SPIEGEL vorliegt. 
Anwalt Ouzounidis versuchte zweimal, Ayse Erdogan dort zu sprechen. Zunächst allein, später gemeinsam mit Erdogans Bruder Ihsan, der inzwischen aus Athen angereist war. Die Polizei wies den Anwalt beide Male zurück. Niemand mit diesem Namen werde auf der Station festgehalten, teilte diese mit. Offiziell gab es keine Verhaftung, keine Anklage. 
Noch um 18.53 Uhr schickte Ayse Erdoğan ihren Standort per WhatsApp an ihren Bruder. Die Nadel zeigte auf die Station der Polizei. Es sollte Ayses letzte Nachricht aus Griechenland sein.
„Ich dachte, Ayse sei in Sicherheit", erzählt Ihsan Erdogan. „Doch auf der Polizeistation ließ man uns einfach abblitzen.“ Ihsan Erdogan erfuhr erst am nächsten Tag von den Eltern, dass seine Schwester in die Türkei deportiert und dort verhaftet wurde.
In den türkischen Gerichtsdokumenten ist festgehalten, wie Ayse Erdogan den Pushback erlebte: Maskierte Männer hätten sie in ein Auto gesetzt und wieder zum Evros gebracht. "Sie setzten uns in ein Schlauchboot und zwangen uns, zum türkischen Ufer zurückzukehren. So konnten wir keinen Asylantrag stellen."
Am nächsten Morgen griffen türkische Polizisten Ayse Erdogan auf. Am Tag darauf wurde sie im Gericht in der Provinz Edirne, nahe der Grenze, verurteilt. Auch die Aufzeichnung der Verhandlung hält fest: "Die Angeklagte verließ das Land über illegale Routen, wurde aber abgeschoben und in die Türkei zurückgeschickt."
Verzweifelte Nachrichten an den Bruder und die Weltöffentlichkeit: Ayse Erdogan

 Forensic Architecture


Zu ihrer Verteidigung brachte Erdogan vor, dass sie sich nach ihrer Freilassung isoliert gefühlt habe. Sie habe keine Arbeit mehr finden können, selbst ihre Freunde hätten nicht mehr mit ihr gesprochen. Vor Gericht sagte Ayse Erdogan, sie bereue ihre Flucht. "Ich bin das Opfer", sagte sie laut Aufzeichnung.
Ihr Bruder Ihsan bestreitet gegenüber dem SPIEGEL, dass er und Ayse der Gülen-Sekte angehörten.
Der türkische Präsident Erdogan macht die Gülen-Bewegung für den Putschversuch im Juli 2016 verantwortlich. Der türkische Staat hat Zehntausende Gülen-Anhänger verhaften lassen.

Militarisierte Zone: Links zwei griechische Wachtürme, rechts ein türkischer
Militarisierte Zone: Links zwei griechische Wachtürme, rechts ein türkischer

 Alkis Konstantinidis/ REUTERS


Gülen selbst bestreitet die Vorwürfe. Der Prediger lebt seit den Neunzigerjahren in den USA im Exil. In der Öffentlichkeit stellt er sich als Reformer dar. Seine Anhänger betreiben Schulen, Universitäten, Medienhäuser, Kliniken und Stiftungen in mehr als hundert Ländern.
Aussteiger beschreiben die Gemeinde hingegen als Geheimbund. "Als Ziel der Unterwanderung staatlicher Stellen sehen alle Gesprächspartner die Maximierung politischen Einflusses und die Erlangung von Kontrolle über den Staat", heißt es in einem Papier aus dem Auswärtigen Amt.
Zehntausende Anhänger der islamistischen Bewegung haben in den vergangenen Jahren in europäischen Staaten Zuflucht gefunden. Mehr als 10.000 Türken haben seit 2016 allein in Griechenland um Asyl gebeten.
Wie viele der Anträge erfolgreich sind, ist unklar. Die griechischen Behörden wollen die Information nicht veröffentlichen. Zu groß ist die Angst, den türkischen Präsidenten Erdogan zu verärgern, mit dem die griechische Regierung ohnehin im Streit liegt.
In Behördenkreisen heißt es, dass die meisten der türkischen Flüchtlinge in Griechenland Asyl bekämen. Darauf hoffte auch Ayse Erdogan. Stattdessen hat der türkische Staat sie nun in ein Gefängnis in der Provinz Gebze in der Nähe von Istanbul gesperrt.



In Griechenland ist eine Klage ihrer Anwälte bereits abgewiesen worden. Die Staatsanwältin habe sich von der griechischen Polizei lediglich versichern lassen, dass Ayse Erdogan nie dort registriert worden sei, sagt Erdogans Anwältin Maria Papamina vom Greek Council for Refugees.


Die Beweise für den Pushback, bemängelt sie, seien gar nicht erst berücksichtigt worden. Die Juristin will nun zunächst in Griechenland in Berufung gehen und durch alle Instanzen klagen. Wenn nötig, bis zum Europäischen Gerichtshof für Menschenrechte. 
Ayse Erdogans einzige Chance auf Freiheit aber ist ein Berufungsverfahren vor dem Obersten Gerichtshof der Türkei. Die Chancen sind gering. Viel spricht dafür, dass Ayse Erdogan Jahre in einem türkischen Gefängnis verbringen wird.

ΝΤ. ΣΑΣΟΛΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΩΤΟ ΦΡΑΓΜΑ: «ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΟ ΝΑ ΥΨΩΝΕΙΣ ΤΕΙΧΗ ΣΕ ΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ»

LEFT.GR


Σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη για την επιλογή της να τοποθετήσει πλωτό φράγμα στα ανατολικά της Λέσβου, προκειμένου να εμποδίσει τις προσφυγικές ροές, άσκησε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Σε δηλώσεις του στον τηλεοπτικό σταθμό Μega, ο Ντ. Σασόλι τόνισε πως "είναι άχρηστο να υψώνεις τείχη".



"Τα τείχη δεν έχουν λύσει ποτέ προβλήματα. Είτε στο έδαφος, είτε σε θάλασσες", επεσήμανε ο πρόεδρος του Ευρ. Κοινοβουλίου. Σημείωσε δε πως οι κινήσεις αυτές έχουν καθαρά επικοινωνιακό χαρακτήρα και στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων στην κοινή γνώμη. Επιπλέον, επεσήμανε την ανάγκη συγκρότησης μιας κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής για το προσφυγικό ζήτημα. 
Δείτε το βίντεο:

19/2/2020

ΠΛΩΤΑ ΦΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΜΥΑΛΑ

Η ΑΥΓΗ


Αποτέλεσμα εικόνας για Πλωτά φράγματα στα κυβερνητικά μυαλά

Κανένας λογικός άνθρωπος στην κυβέρνηση δεν μπορεί να φαντάζεται ότι θα ανακοπούν οι προσφυγικές ροές στο Αιγαίο με ένα πλωτό φράγμα 2,5 χιλιομέτρων. Αλλά η κυβέρνηση δεν στοχεύει εκεί.

Τον κόσμο που ερέθιζε με το προσφυγικό προσπαθεί να ξανακερδίσει. Και προσπαθεί να του πουλήσει τραμπισμό και αναλογίες με τον τοίχο στα μεξικανικά σύνορα. Είναι βέβαια αμφίβολο πως, όλοι αυτοί, στους οποίους η Ν.Δ. υποσχέθηκε προεκλογικά αναχαιτίσεις στη θάλασσα και στρατόπεδα συγκέντρωσης, θα ικανοποιηθούν με το σχέδιο αυτό.
Αν αυτό το πράγμα είναι τόσο αναποτελεσματικό όσο δείχνει στις φωτογραφίες, τότε η κυβέρνηση γελοιοποιείται. Ούτε αυτοί που θέλουν «ισχυρά αποτρεπτικά μηνύματα» ούτε αυτοί που θέλουν ανθρωπιστική διαχείριση θα το θεωρήσουν σοβαρή διαχείριση. Αν όμως είναι αποτελεσματικό, τότε μπαίνουν ανησυχητικά ερωτήματα.
Πρώτον, δεν είναι σαφές αν η κυβέρνηση έχει δικαίωμα να τοποθετήσει τέτοιο πράγμα σε διεθνή ύδατα. Αν όχι, τότε είναι εντελώς άχρηστο. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι βρίσκονται στα δικά μας χωρικά μας ύδατα, οι διεθνείς κανόνες επιβάλλουν να τους περισυλλέξουμε και να τους φέρουμε σε ελληνικό έδαφος.
Δεύτερον, αν το θαλάσσιο φράγμα πραγματικά εμποδίζει, οι άνθρωποι δεν θα επιστρέψουν στις ισοπεδωμένες πόλεις τους. Θα πηδήξουν στη θάλασσα. Και αυτό θα αυξήσει τα θύματα.
Και, τρίτον, πώς αυτό το φράγμα κρατάει έξω αυτούς που έρχονται για να αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας επιτρέποντας στους πρόσφυγες να περάσουν; Γιατί η υποδοχή των προσφύγων είναι διεθνής υποχρέωσή μας.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος στο προσφυγικό πέρα από την ενεργοποίηση της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Αλλά η Ν.Δ. έχτισε ολόκληρο προεκλογικό αφήγημα για ξέφραγα αμπέλια. Τώρα βουλιάζει μαζί του.
1/2/2020
http://www.avgi.gr/article/10811/10667432/plota-phragmata-sta-kybernetika-myala#http://www.avgi.gr/article/10811/10667432/plota-phragmata-sta-kybernetika-myala#

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΦΡΑΓΜΑΤΑ



Γεωργίας Σπυροπούλου*
Η εποχη

Η ανακοίνωση για την κατασκευή ενός πλωτού φράγματος μήκους 2,7 χιλιομέτρων και κόστους 500.000 ευρώ, στα ανοικτά των ακτών της Λέσβου, με στόχο την προστασία των θαλάσσιων συνόρων της χώρας, αποτελεί τη συνέχεια των εξαγγελιών της κυβέρνησης για αύξηση των επιστροφών, επιτάχυνση των διαδικασιών ασύλου και δημιουργία δομών κλειστού τύπου, στο πλαίσιο του κυβερνητικού σχεδιασμού για την αποτελεσματική διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος.
Κάθε κράτος έχει κυριαρχικό δικαίωμά να ελέγχει την είσοδο και την έξοδο από το έδαφός του. Ωστόσο, οτιδήποτε λειτουργεί αποτρεπτικά από να αφήνει τους ανθρώπους να ζητούν άσυλο είναι αμφίβολης νομιμότητας και παραβιάζει τη Συνθήκη της Γενεύης και το διεθνές δίκαιο. Τίθεται δηλαδή ζήτημα τήρησης της νομιμότητας εφόσον παραβιάζεται το δικαίωμα στην ασφαλή διέλευση και στην πρόσβαση στο άσυλο. Ακόμη, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι ένα τέτοιο μέτρο αποτροπής έχει και ένα στοιχείο αυξημένης επικινδυνότητας, που μπορεί να θέσει ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες το 2019, 71 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη θάλασσα. Ας υποθέσουμε, ωστόσο, για την οικονομία της συζήτησης και μόνον, ότι η κατασκευή του πλωτού φράγματος δεν έχει νομικά ζητήματα. Σε μια προσπάθεια αποδόμησης της αποτελεσματικότητας του μέτρου αυτού μπορούν να ειπωθούν σύντομα τα εξής:
Κίνηση εντυπωσιασμού
Η ενδεχόμενη εφαρμογή αυτού του πιλοτικού προγράμματος αγνοεί την πραγματικότητα και μοιάζει περισσότερο με κίνηση εντυπωσιασμού και επικοινωνιακής κατανάλωσης, παρά ουσίας. Η κατασκευή του παρότι εντάσσεται και εξυπηρετεί την πολιτική στόχευση της αποτροπής νέων αφίξεων στην Ευρώπη, δεν θα επιφέρει τα διακηρυχθέντα αποτέλεσμα. Αντίθετα, η ανακοίνωση περί κατασκευής φαίνεται να απευθύνεται περισσότερο στο εσωτερικό ακροατήριο, ανήκει σε μία σειρά διακηρύξεων και συμβολισμών που υπόσχονται εύκολες και γρήγορες λύσεις στο πεδίο του προσφυγικού και θα οδηγήσει σε ένα ακόμη αδιέξοδο. Και τούτο διότι η επαναλαμβανόμενη διατύπωση ότι «η χώρα δεν είναι πια ξέφραγο αμπέλι» στο πλαίσιο της ρητορικής της ασφάλειας και της δημόσιας τάξης, όχι μόνο δεν ευνοεί την κοινωνική συνοχή, αλλά αντίθετα επιτείνει και τροφοδοτεί το αίσθημα γενικευμένης ανασφάλειας.
Αναζήτηση άλλου περάσματος
Δεν χρειάζεται να επαναλάβει κανείς τα αυτονόητα ότι το μόνο που θα επιτύχει η κατασκευή ενός πλωτού φράγματος στα ανοιχτά της Λέσβου είναι η ανακατεύθυνση των ροών, όπως ακριβώς συνέβη κάποια χρόνια πριν με την ανέγερση του φράχτη στον Έβρο. Ο φράχτης δεν μείωσε τις αφίξεις στο σύνολό τους, αλλά τις μετατόπισε, καθιστώντας το ταξίδι πιο επικίνδυνο και κοστίζοντας ανθρώπινες ζωές. Η μείωση των αφίξεων στον Έβρο συνοδεύτηκε από παράλληλη σταδιακή αύξηση στις εισόδους από τα ελληνοτουρκικά θαλάσσια σύνορα. Τα στοιχεία του 2014, για παράδειγμα, δείχνουν μια δραματική αύξηση αφίξεων μέσω θάλασσας, διπλάσια σε σύγκριση με το 2013 – 11.447 αφίξεις από τα θαλάσσια σύνορα το 2013 και 22.089 το 2014. Η τοποθέτηση λοιπόν τεχνητών εμποδίων θα λειτουργήσει αποτρεπτικά μειώνοντας τους αριθμούς εισόδου από το συγκεκριμένο σημείο, θα οδηγήσει όμως τους ανθρώπους να αναζητήσουν άλλο πέρασμα προς άλλα σημεία.
Αποπροσανατολισμός
Η κατασκευή τεχνητών εμποδίων στη θάλασσα και η προώθηση μέτρων αποτροπής δεν εστιάζει ούτε επιλύει κανένα από τα ζητήματα που καλείται να αντιμετωπίσει άμεσα η Πολιτεία, αντίθετα λειτουργεί αποπροσανατολιστικά. Η κατάσταση που επικρατεί στα νησιά, με τον αριθμό των αιτούντων άσυλο να ξεπερνά τους 38.000 στα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης σε εξαιρετικά επισφαλείς συνθήκες και την καθημερινή πια εκφορά εμπρηστικού ρατσιστικού λόγου σε δημόσια αναμετάδοση, θέτουν σε διακινδύνευση την κοινωνική συνοχή και απαιτούν άμεσες και πραγματιστικές λύσεις. Όπως έχει τονίσει το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας υπάρχει διασύνδεση της ανόδου της ξενοφοβίας και των ρατσιστικών εκδηλώσεων τόσο με την έλλειψη μιας συνεκτικής μεταναστευτικής πολιτικής όσο και με την κατάσταση υπερσυγκέντρωσης πληθυσμού για μεγάλο διάστημα στα νησιά και σε μαζικές δομές φιλοξενίας.
Περά, όμως, από την κοινωνική συνοχή εδώ υπάρχει και ένα ζήτημα αξιοπρέπειας. Σε μία περίοδο όξυνσης των πραγμάτων, οι ανησυχίες των τοπικών κοινωνιών είναι κατανοητές. Ωστόσο, το μείζων ζήτημα είναι οι άνθρωποι. Άνθρωποι που ζουν εγκλωβισμένοι μία εφιαλτική πραγματικότητα. Και είναι επιτακτική ανάγκη να αλλάξει αυτή η πραγματικότητα.
* Η Γ. Σπυροπούλου είναι δικηγόρος στην Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

9/2/2020

http://epohi.gr/anthrwpoi-kai-fragmata/http://epohi.gr/anthrwpoi-kai-fragmata/

ΕΠΑΝΑΠΡΟΩΘΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ;

Φλόριαν Σμιτς, Ευθύμης Αγγελούδης
Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη
DW

Πολλοί πρόσφυγες κάνουν λόγο για εκτεταμένη βία και παράνομες επαναπροωθήσεις, γνωστές ως push-back, στα ελληνοτουρκικά σύνορα στην περιοχή του Έβρου. MKO ζητούν ξεκάθαρες απαντήσεις. Ρεπορτάζ της DW από τον Έβρο.

Fluss Evros (picture-alliance/AP/E. Yildiz)

To oρμητικό ποτάμι του Έβρου είναι το φυσικό σύνορο Ελλάδας-Τουρκίας. Όταν πέφτει ο ήλιος πυκνά σύννεφα καλύπτουν τα νερά του Έβρου, ενώ οι θερμοκρασίες είναι οριακά πάνω από το μηδέν. Το ειδυλλιακό χειμερινό τοπίο συμπλέκεται όμως με το δράμα των προσφύγων, οι οποίοι καταφθάνουν εδώ αθρόα, επιλέγοντας να διασχίσουν τα επικίνδυνα νερά του Έβρου από το να καταλήξουν σε ένα από τα διαβόητα hot-spot των νησιών, της Λέσβου, της Σάμου ή της Χίου. Πολλοί το πληρώνουν με τη ζωή τους. «Έχω μαζέψει δεκάδες πτώματα από τον Έβρο» αναφέρει στη DW ψαράς στο δέλτα του Έβρου, δείχνοντας μακάβριες εικόνες στο κινητό του. Πολλοί από εκείνους που καταφέρνουν να περάσουν το ποτάμι, πεθαίνουν στη συνέχεια από κρυοπαγήματα και από την πείνα, στην προσπάθεια τους να κρυφτούν από τη συνοριοφυλακή.
Η περιοχή γύρω από τον Έβρο αποτελεί αποκλεισμένη στρατιωτική ζώνη. Μόνο αγρότες της περιοχής έχουν πρόσβαση, για να πάνε στα χωράφια τους. «Στο ποτάμι δεν φτάνεις αν δεν έχεις αυτοκίνητο με ειδικές πινακίδες» αναφέρει αγρότης από το χωριό Νέα Βύσσα. Οι ντόπιοι ξέρουν καλά πώς είναι η ζωή στα σύνορα. Η διαρκής διαμάχη με την Τουρκία είναι πανταχού παρούσα. «Συχνά δεχόμαστε απειλές από Τούρκους συνοριοφύλακες, που ισχυρίζονται ότι μπαίνουμε στα νερά τους, αλλά αυτό δεν ισχύει», αναφέρει ο ίδιος ψαράς. Η ζωή στα σύνορα δεν συνοδεύεται μόνο από τις πολιτικές εντάσεις μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών. Τελευταία χαρακτηρίζεται και από την κλιμάκωση του προσφυγικού.
Η τοπική κοινωνία και οι πρόσφυγες
Mακάβρια ευρήματα στον Έβρο
Mακάβρια ευρήματα στον Έβρο
Από τον Πρώτο Πόλεμο του Περσικού Κόλπου το 1990 οι κάτοικοι του Έβρου συνήθισαν να ζουν με πρόσφυγες, οι οποίοι έφταναν εδώ. Οι ντόπιοι γνωρίζουν καλά ότι στα νερά του μεθοριακού ποταμού πεθαίνουν άνθρωποι. Όπως ανέφερε στη DW η Μαριάνθη Τασούλη από το χωριό Μικρό Δέρειο, οι ντόπιοι πάντα προσέφεραν βοήθεια, τρόφιμα και ρούχα στους πρόσφυγες. Ακόμη και σήμερα, παρά τον φόβο που στο μεταξύ νιώθουν κάποιοι. «Τέσσερις άνδρες απείλησαν τον γιο μου με μαχαίρι και του είπαν να τους μεταφέρει στο επόμενο χωριό» λέει η Μαριάνθη Τασούλη. Ωστόσο οι κάτοικοι από το Μικρό Δέρειο αλλά και το γειτονικό χωριό Ρούσσα δεν έχουν να αφηγηθούν μόνο αρνητικά περιστατικά, αλλά και θετικά. Όπως ο Δημήτρης Καζαντζής από τη Νέα Βύσσα, ιδιοκτήτης καφέ, ο οποίος ένα πρωί βρήκε έκπληκτος δέκα ευρώ από πρόσφυγες που είχαν πάρει ένα ξύλο από το μαγαζί του για το κάψουν και να ζεσταθούν.
Αλλά γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι που περνούν τα σύνορα φοβούνται τόσο πολύ τις ελληνικές αρχές, που βάσει νόμου υποχρεούνται να εξετάζουν κάθε περίπτωση ασύλου; Ανεξάρτητες ΜΚΟ αναφέρουν ότι συχνά είναι τα φαινόμενα βίας αλλά και οι παράνομες επαναπροωθήσεις στην Τουρκία από την ελληνική αστυνομία. Κατά συνέπεια, εκτιμούν ότι οι πρόσφυγες εμποδίζονται να προχωρήσουν στην ελληνική επικράτεια. Κάνουν λόγο επίσης για αιτούντες άσυλο που είναι ήδη γνωστοί στην αστυνομία και οι οποίοι μέσα στη νύχτα εξαναγκάζονται να επιστρέψουν στην Τουρκία. Οι κάτοικοι της περιοχής θεωρούν ότι είναι μόνοι τους και σιωπούν για τη συμπεριφορά των αρχών, «Όλοι εδώ γνωρίζουν τα βαν χωρίς πινακίδες της αστυνομίας και όλοι γνωρίζουν ότι πρόσφυγες έχουν απελαθεί παράνομα» αναφέρει ιδιοκτήτης καφέ από το μεθοριακό χωριό Πραγγί. «Κατάφερα με την τέταρτη φορά να φτάσω στη Θεσσαλονίκη» ανέφερε από την πλευρά του στη DW ένας 19χρονος Αφγανός. «Τις πρώτες δύο φορές η τουρκική αστυνομία με εμπόδισε, την τρίτη φορά οι Έλληνες, με χτύπησαν, κατέστρεψαν το κινητό μου και με έστειλαν πίσω στην Τουρκία».
ΜΚΟ ζητούν απαντήσεις
Το κέντρο πρώτης υποδοχής και ταυτοποίησης προσφύγων στο Φυλάκιο Ορεστιάδος
Το κέντρο πρώτης υποδοχής και ταυτοποίησης προσφύγων στο Φυλάκιο Ορεστιάδος
Τον Δεκέμβριο το περιοδικό Der Spiegel είχε δημοσιεύσει υλικό που τεκμηρίωνε τα αποκαλούμενα «push-back» στην περιοχή του Έβρου. Υπάλληλος της Frontex που περιπολεί στα ελληνοτουρκικά σύνορα, σε άτυπη συνομιλία με τη DW, εκτιμά ότι το υλικό του Der Spiegel είναι αξιόπιστο. Η Σέλμα Μέσιτς από την Ομάδα «Μobile Info Team» της Θεσσαλονίκης ανέφερε στη DW ότι συχνά νεοαφιχθέντες οδηγούνται με βαν της αστυνομίας σε ένα μέρος, όπου ενίοτε κρατούνται 60 με 100 άτομα τη φορά. Η συγκεκριμένη οργάνωση έκανε συνεντεύξεις με πρόσφυγες και με τη βοήθεια  εθελοντών κατέγραψε παράνομες επαναπροωθήσεις. «Το βράδυ οδηγούνται στο ποτάμι. Οι πρόσφυγες μας είπαν ότι εκεί τους περίμεναν άνδρες με μάσκες, οι οποίοι τους έβαλαν σε βάρκες και τους έσπρωξαν στο ποτάμι», λέει η ίδια στη DW.
Και η οργάνωση «Βοrder Violence Monitoring Networks», που εξετάζει περιστατικά push-back κατά μήκος της Βαλκανικής οδού, αναφέρει ένα περιστατικό από τον Νοέμβριο του 2019. Δύο Μαροκινοί 25 με 26 ετών διέσχιζαν τον Έβρο με έναν ακόμη άνδρα. Έλληνες αξιωματούχοι φέρονται να έδεσαν με πλαστικά καλώδια χειροπόδαρα έναν εξ αυτών και έπειτα τον έριξαν στο ποτάμι. Ο άνδρας αυτός δεν είναι γνωστό αν ζει ή αν πέθανε, ενώ οι άλλοι δύο επαναπροωθήθηκαν στην Τουρκία. Η DW απηύθυνε ερώτηση στην ελληνική αστυνομία, ωστόσο αυτή δεν θέλησε να σχολιάσει τα περιστατικά. Η Σέλμα Μέσιτς ζητά την ανεξάρτητη διερεύνηση των υποθέσεων αυτών. Όπως επισημαίνει η ίδια ήδη υπάρχουν πολλά στοιχεία και δεδομένα από ανεξάρτητους οργανισμούς αλλά και θεσμικά όργανα της ΕΕ σχετικά με παράνομες απελάσεις. «Ο τρόπος με τον οποίο γίνονται αυτές οι ενέργειες σε όλες τις αφηγήσεις συμπίπτει», λέει η ίδια υπογραμμίζοντας ότι είναι απίθανο τόσοι πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι να περιγράφουν με παρόμοιο τρόπο παρόμοια περιστατικά.
21/1/2020

Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2020

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΔΕΝ ΛΥΝΕΤΑΙ ΜΕ ΦΡΑΧΤΕΣ: Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ

Ο πλωτός φράχτης 2,7 χλμ. στο Αιγαίο για τους πρόσφυγες, μας φέρνει στο μυαλό τον φράχτη του Έβρου.

Φωτογραφία: Αρχείο VICE

VICE

Τον Φλεβάρη του 2012, ο Χρήστος Παπουτσής, Υπουργός Προστασίας της Πολίτη της υπηρεσιακής κυβέρνησης Παπαδήμου, εγκαινίασε πανηγυρικά τον φράχτη του Έβρου. Δεν ήταν η καλύτερη στιγμή της πολιτικής του καριέρας. Ακολούθησα τη δημοσιογραφική αποστολή την ημέρα των εγκαινίων στο μοναδικό κομμάτι των χερσαίων ελληνοτουρκικών συνόρων, όπου το ποτάμι μπαίνει στο τουρκικό έδαφος προς την Αδριανούπολη και το σύνορο είναι στέρεα γη. Ρεπόρτερ, φωτογράφοι και οπερατέρ επιβιβαστήκαμε σε βανάκια του Στρατού, στη σειρά μιας ατέλειωτης αυτοκινητοπομπής που ξεκίνησε από την Ορεστιάδα, διέσχισε τον αφράτο κάμπο των παρέβριων χωριών και κατέληξε στο τελωνείο των Καστανιών




Στρατιωτικοί με γαλόνια, αστυνομικοί, στελέχη «ευαίσθητων» υπηρεσιών και δημοσιογράφοι, βαδίσαμε όλοι μαζί στην άκρη ενός χωραφιού και φθάσαμε στο πρώτο υπερυψωμένο φυλάκιο, στη βάση του οποίου είχαν μεταφερθεί πρόχειρα κουλούρες με ακανθωτό σύρμα και μεταλλικοί στύλοι, για τα τηλεοπτικά πλάνα. Ο υπουργός χαιρέτισε τους φαντάρους ψηλά στη σκοπιά κι έπειτα φωτογραφήθηκε δίπλα στα σύρματα, δηλώνοντας κάτι του στιλ «τα σύνορα σφραγίζονται».
Ακριβώς απέναντι υπήρχε μια παρόμοια υπερυψωμένη τουρκική σκοπιά. Φαντάροι μας κοιτούσαν με κιάλια, ενδεχομένως τραβούσαν βίντεο. Η εντολή στα δημοσιογραφικά συνεργεία ήταν να γίνονται λήψεις με συγκεκριμένη γωνία προς το ελληνικό έδαφος και μόνο εκεί που βρισκόμασταν. Η συνοριογραμμή σε εκείνο το σημείο είναι νοητή. Υπήρχαν κάποια αραιά σημάδια, όμως στην πράξη αυτό που χώριζε την Ελλάδα από την Τουρκία ήταν ένα χαντάκι, πλάτους περίπου ενός μέτρου. Όταν οι στρατιωτικοί συνήθισαν κάπως την παρουσία μας, στάθηκα μέσα στο σκάμμα σαν μικρό παιδί. Είναι πολύ περίεργη η αίσθηση να πατάς κυριολεκτικά με το ένα πόδι στην Ελλάδα και το άλλο στην Τουρκία. Και στις δύο πλευρές του χωραφιού καλλιεργούνταν σκόρδα.





Ο φράχτης στήθηκε γρήγορα. Ήταν το πρώτο μεγάλο ταμπού στο μεταναστευτικό, που ξεπεράστηκε μάλλον εύκολα: 10,3 χιλιόμετρα, σε ύψος τριών μέτρων, από τη Νέα Βύσσα ως τις Καστανιές. 800 τόνοι χάλυβα, 20.700 μέτρα χοντρό γαλβανισμένο συρματόπλεγμα και 140.000 μέτρα κονσερτίνα (λεπιδοφόρο συρματόπλεγμα), τοποθετημένα πάνω σε 10.000 πασσάλους στερεωμένους με 6.000 κυβικά μέτρα τσιμέντο. Για τη σημειολογία, τμήματα του μεταλλικού σκελετού επιγαλβανώθηκαν σε εργοστάσιο της Κωνσταντινούπολης, λόγω χαμηλότερου κόστους. Το έργο, συνολικού προυπολογισμού 3,2 εκατ. ευρώ, είχε αναλάβει ένας τοπικός εργολάβος, που μου αφηγήθηκε εκείνη τη μέρα, πάνω στο σύνορο, ότι καταγόταν από τη νότια Ελλάδα και είχε βρεθεί τυχαία στον Έβρο ως φαντάρος. Όταν απολύθηκε, έμεινε στην περιοχή για να δουλέψει σε δημόσια έργα κι έκτοτε δεν ξανάφυγε.
Ο φράχτης του Έβρου κατασκευάστηκε με ελληνικά χρήματα. «Η Κομισιόν δεν συγχρηματοδοτεί την κατασκευή του έργου, καθώς είναι βραχυπρόθεσμο μέτρο που δεν λύνει τα θέματα διαχείρισης της μετανάστευσης με συγκροτημένο τρόπο», μου έγραψε σε email ο εκπρόσωπος της Επιτρόπου Εσωτερικών Υποθέσεων, Σεσίλια Μάλστρομ. Όλοι γνώριζαν ότι το μέτρο ήταν σπασμωδικό. Τον πρώτο καιρό, μετανάστες άνοιξαν τρύπες ή έσκαψαν λαγούμια για να περάσουν κάτω από τον φράχτη. Κι έπειτα, οι διακινητές απλώς μετέφεραν τις ροές χαμηλότερα, εκεί που τα σύνορα ορίζει το ποτάμι. Το πρώτο τετράμηνο της χρονιάς που χτίστηκε ο φράχτης, πέρασαν τα σύνορα 7.728 άνθρωποι. Το αντίστοιχο διάστημα του προηγούμενου έτους είχαν περάσει 3.247. Δεκάδες άνθρωποι πνίγηκαν στον Έβρο.
Το 2012 είναι μια πολύ μακρινή εποχή για το προσφυγικό. Κι όμως, μετά από την κρίση του 2015-16 και τη σημερινή κατάσταση στα νησιά, η τωρινή κυβέρνηση προκήρυξε διαγωνισμό για την αγορά και την τοποθέτηση πλωτού φράχτη, μήκους 2,7 χιλιομέτρων, στο Αιγαίο. Το έργο έχει προϋπολογισμό 500.000 ευρώ και δόθηκε διορία λίγων 24ωρων για την κατάθεση των προσφορών. Δεν είναι μόνο αυτό. Τον διαγωνισμό κάνει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Η κυβέρνηση στρατιωτικοποιεί το προσφυγικό. Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει στα σοβαρά ότι ένα πλωτό δίχτυ με σημαδούρες, σαν αυτό που τοποθετείται για τον περιορισμό των πετρελαιοκηλίδων, μικρότερο σε μήκος από την προκυμαία της Μυτιλήνης, μπορεί να ανακόψει τις προσφυγικές ροές. Υπάρχει το σημαίνον και το σημαινόμενο. Αρκεί να διαβάσει κανείς τα σχόλια κάτω από την είδηση στο VICE για τον πλωτό φράχτη. Εκατοντάδες άνθρωποι ζητούν ακόμη σκληρότερη στάση από την κυβέρνηση.
31/1/2020


Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2020

ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΟΥΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ


Μία πρόσφατη έρευνα ρίχνει φως στη δυσκολία ανδρών και γυναικών προσφύγων να αναζητήσουν βοήθεια, μετά από κάποιο περιστατικό κακοποίησης.
Κορίνα Πετρίδη
VICE


Φωτογραφία αρχείου: VICE Greece


Για δύο μήνες, από τον Μάιο μέχρι τον Ιούλιο του 2018, οι ερευνήτριες και ερευνητές του Κέντρου Γυναικείων Ερευνών και Μελετών Διοτίμα, συνάντησαν 146 άτομα σε Αττική, Θεσσαλονίκη, Έβρο, και Λέσβο. Στόχος τους ήταν να καταγράψουν πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για έναν πρόσφυγα, άντρα ή γυναίκα, ενήλικο ή μη, να αναζητήσει βοήθεια μετά από ένα περιστατικό έμφυλης βίας.
Απο τα 146 άτομα που συνάντησαν για τις ανάγκες της έρευνας, οι 78 ήταν επαγγελματίες (ψυχολόγοι, αστυνομικοί, διευθυντές και εργαζόμενοι σε ΜΚΟ, διεθνείς και δημόσιους φορείς) και οι υπόλοιποι 68 πρόσφυγες επιζώντες έμφυλης βίας. Έτσι, οι ερευνητές εστιάζοντας στο βίωμα των προσφύγων και στην εμπειρία των ειδικών, κατέγραψαν πόσο προσβάσιμες είναι οι υπηρεσίες αντιμετώπισης έμφυλης βίας σε κάθε camp και ποια είναι τα βασικότερα εμπόδια που συναντούν οι πρόσφυγες με βάση το φύλο και την ηλικία τους όταν και εάν αποφασίσουν να αναζητήσουν βοήθεια. Η έρευνα τελικά κατέληξε σε μία πολυσέλιδη έκθεση, στην οποία πέρα από τα τελικά ευρήματα παρουσιάζονται και αποσπάσματα των συνεντεύξεων που διενεργήθηκαν.
Όσον αφορά στον γυναικείο προσφυγικό πληθυσμό, η Μαρία Λιάπη, επιστημονική υπεύθυνη του κέντρου Διοτίμα αλλά και της παρούσας έρευνας, εντοπίζει τρία βασικά εμπόδια στην αναζήτηση υποστήριξης μετά από ένα περιστατικό έμφυλης βίας.

ΜΕΛΠΟΜΈΝΗ ΜΑΡΑΓΚΊΔΟΥ




Αρχικά, παρατηρεί ότι το σύστημα των παρεχόμενων υπηρεσιών μεταβάλλεται διαρκώς, με αποτέλεσμα πολλές γυναίκες να αδυνατούν να πλοηγηθούν μέσα σε αυτό. Με λίγα λόγια, επιζώσες που αποφασίζουν να αναζητήσουν βοήθεια, συχνά παραπέμπονται από υπηρεσία σε υπηρεσία, με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να διηγούνται επανειλημμένα ένα τραυματικό περιστατικό ή να εκφράζουν τις ανάγκες που προκύπτουν εξαιτίας αυτό.
Όπως εξηγεί, «η κατάσταση αυτή, σε όλες τις περιπτώσεις, έχει ως αποτέλεσμα να καλούνται οι επιζώσες να εκθέσουν επαναλαμβανόμενα τα αιτήματα και τις ανάγκες τους, διαδικασία η οποία χειροτερεύει το αίσθημα της απελπισίας που βιώνουν, και παραβιάζει την αρχή της μη πρόκλησης βλάβης (“do no harm principle”), καθώς μέσω αυτής της αναγκαστικής επαναλαμβανόμενης αφήγησης των συμβάντων, οι γυναίκες είναι πολύ πιθανό να επανα-τραυματιστούν».
Τα παραπάνω επιβεβαιώνει και μέλος της κοινότητας όταν ερωτήθηκε σχετικά, στο πλαίσιο της έρευνας: «Και όταν πας και θες να βρεις κάποιον ή έναν κοινωνικό λειτουργό, δεν είναι εύκολο για μας, γιατί θα σου κλείσουν ένα ραντεβού και στη συνέχεια ένα άλλο, από ραντεβού σε ραντεβού. Δεν είναι εύκολο».
Από τις συνεντεύξεις προέκυψε, επίσης, ότι εκκρεμότητες σε σχέση με το νομικό καθεστώς ορισμένων γυναικών ή επείγουσες οικονομικές, στεγαστικές και άλλες υλικές ανάγκες συχνά τις αποτρέπει από το να αναζητήσουν βοήθεια.
Τέλος, ο περιορισμένος αριθμός γυναικών διερμηνέων δεν επιτρέπει σε πολλές επιζώσες να νιώσουν άνετα προκειμένου να καταγγείλουν το περιστατικό. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η κα Λιάπη, «για μία επιζώσα, η/ο διερμηνέας δεν θεωρείται ουδέτερη/-ος διαμεσολαβήτρια/-της, αλλά το φύλο, το εθνογλωσσικό υπόβαθρο, η συμπεριφορά και ο επαγγελματισμός της/του είναι κρίσιμης σημασίας».

Αποτέλεσμα εικόνας για Ανήλικοι Πρόσφυγες Πέφτουν Θύματα Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης στο Κέντρο της Αθήνας

Από την έρευνα πεδίου προέκυψε, επίσης, ότι από το σύνολο των δομών, οι υπηρεσίες αντιμετώπισης έμφυλης βίας ήταν λιγότερο προσβάσιμες στον Έβρο. Στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) που λειτουργεί εκεί, δεν παρέχονται υπηρεσίες υποστήριξης για τους επιζώντες έμφυλης βίας. Η πλησιέστερη δομή βρίσκεται στην Αλεξανδρούπολη και η έλλειψη διαθέσιμων μεταφορικών μέσων για την περιοχη αποτρέπει πάρα πολλούς πρόσφυγες από το να καταγγείλουν μία κακοποιητική συμπεριφορά και να αιτηθούν βοήθειας
«Γενικά, ο Έβρος ως περιοχή αντιμετωπίζεται ως πέρασμα. Και αυτό δημιουργεί κενά σε όλες τις διαδικασίες. Και, προφανώς, η έμφυλη βία είναι μία από αυτές», αναφέρει χαρακτηριστικά πάροχος υπηρεσιών στην περιοχή.
Ιδιαίτερα ανησυχητικές είναι, δε, οι ελλείψεις στην υποστήριξη ανήλικων επιζώντων, αγοριών ή κοριτσιών. Οι συνεντεύξεις με τους παρόχους υπηρεσιών κατέδειξαν ότι μικρή είναι η μέριμνα γύρω από τον συγκεκριμένο πληθυσμό όσον αφορά στην πρόληψη και διαχείριση τέτοιων περιστατικών. Συγκεκριμένα, η κα Λιάπη σημειώνει ότι «στους ξενώνες δεν υπάρχει πολιτική διασφάλισης παιδικής προστασίας που να εφαρμόζεται από όλα τα μέλη του προσωπικού, παρατηρείται έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού, ικανού να εντοπίζει σημάδια κακοποίησης, με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλη δυσκολία ως προς τη δημιουργία ενός υποστηρικτικού περιβάλλοντος που να ενθαρρύνει την αποκάλυψη και να διασφαλίζει παράλληλα τη σωστή διαχείριση των περιστατικών».
Συγκεκριμένα, πληροφοριοδότης-κλειδί σημειώνει κατά τη διάρκεια της συνέντευξης πως «το προσωπικό των καταφυγίων ανέφερε τραγικά χαμηλά ποσοστά ασυνόδευτων ανηλίκων που αποκάλυψαν σεξουαλική κακοποίηση. Το γεγονός αυτό δεν μας λέει ότι κανένα από αυτά τα παιδιά δεν είναι κακοποιημένο, αλλά ότι το σύστημα είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε αυτά τα παιδιά να μην μας το λένε ποτέ, ποτέ να μην το μαθαίνουμε»

LAURENT LAUGHLIN




Τέλος, η έρευνα δείχνει ότι άνδρες επιζώντες σεξουαλικής βίας αντιμετωπίζουν μεγάλη δυσκολία να εκφραστούν σε άνδρες επαγγελματίες και ομοεθνείς διερμηνείς. Το γεγονός, δε, ότι το εθνικό νομοθετικό πλαίσιο δεν έχει μεριμνήσει για την παροχή εξειδικευμένων υπηρεσιών σε άνδρες, αποθαρρύνει πολλούς επιζώντες να αποκαλύψουν την κακοποίηση που έχουν δεχτεί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ελάχιστοι πρόσφυγες να έχουν πρόσβαση σε ασφαλή στέγαση, δηλαδή διαμορφωμένους ξενώνες, και συχνά να αναγκάζονται να ζουν σε κοντινή απόσταση από τους θύτες. Στα εμπόδια αυτά έρχεται να προστεθεί η δυσκολία πλοήγησης στις διάφορες αρμόδιες υπηρεσίες που αναφέρθηκαν και παραπάνω.

«Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Ένιωθα ότι όπου και να πήγαινα ήταν άσκοπο. Ήταν σκέτη ταλαιπωρία να βρω το μέρος όπου έπρεπε να πάω να επαναλάβω τις ίδιες ιστορίες από την αρχή, ιστορίες επώδυνες για μένα, τις κακοτυχίες μου», διηγείται στους ερευνητές πρώην χρήστης της υπηρεσίας.
Τα τελευταία χρόνια, συγκεκριμένα την περίοδο 2016-2018, φαίνεται να έχουν σημειωθεί σημαντικά βήματα όσον αφορά στην αντιμετώπιση περιστατικών έμφυλης βίας. Τα βιώματα, ωστόσο, των ίδιων των επιζώντων, καθώς και η καθημερινή τριβή των επαγγελματιών με το ζήτημα δείχνουν ότι υπάρχουν ακόμα αρκετά κενά στην κάλυψη αναγκών.
Σύμφωνα με την κα Λιάπη, το επόμενο διάστημα είναι σημαντικό να δοθεί ειδικό βάρος στη διεύρυνση του συστήματος πρόληψης και αντιμετώπισης της έμφυλης βίας, με τρόπο που να καλύπτει επαρκώς τις ανάγκες των ανήλικων και των ανδρών επιζώντων. Σημαντικό βήμα θα αποτελέσει, επίσης, η περαιτέρω κατανόηση των πολιτισμικών και εθνογλωσσικών διαφορών, προκειμένου οι παρεχόμενες υπηρεσίες σε αυτόν τον πληθυσμό να καταστούν περισσότερο αποτελεσματικές και προσβάσιμες στον συγκεκριμένο πληθυσμό.
16/1/2020